Rozdrażewianie

Józef Samulski | Ludwik Begale Antoni Karbowiak |Franciszek Stróżyński |Płk Wiktor Pniewski |o. Jan Czachorek SVD

Józef Samulski:

Urodził się w Rozdrażewie w 1891 roku.

Józef Samulski

Józef Samulski, fotografia pochodzi z wydanego „Pamiętnika…”

 

W 1910 wyjechał do Kanady,
gdzie przebywał aż do śmierci w 1974 r. Tam też napisał „Pamiętnik emigranta polskiego w Kanadzie”, w którym opisuje swoje życie. Dwukrotnie przyjeżdzał do Polski: w latach 1919 -20, kiedy to służył w armii gen. Hallera oraz w 1930 r.
Napisany przez niego pamiętnik jest bardzo interesujący, znalazł się w nim również cały rozdział, w którym opisuje swoje odwiedziny u rodziny z Rozdrażewa i okolic w 1930 roku. Wielu rozdrażewiaków znajdzie w nim nazwiska swoich przodków! A oto fragment:

Rozdrażew 1930 rok: „W Zielone Świątki była zabawa w Rozdrażewie na hali.
Towarzystwo Strzeleckie każdy rok w Zielone Świątki zabawę wyprawiało.
To Towarzystwo istniało, zanim ja do Kanady pojechał. Co rok w drugie święto
Zielonych Świątek całe Towarzystwo zebrało się i przez całą wioskę z orkiestrą na
przodku maszerowali do strzelnicy. Tam w Piaskach mieli zbudowaną strzelnicę i
pokolei
do tarczy strzelali przez dwa dni i poprawki były w pierwszą niedzielę po Zielonych
Świątkach. W ten dzień który miał najwięcej punktów w strzelaniu, został królem.
Ukoronowali go i z paradą przez całą wioskę prowadzili go aż do hali. Tam mieli już
przyszykowaną wieczerzę, a po wieczerzy zabawa i tańce aż do rana.

Józef Samulski, Pamiętnik emigranta polskiego w Kanadzie, t. II,Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1982, s.159

Ludwik Begale

Żył w latach 1875-1944. Był synem właściciela rozdrażewskiej cegielni. Działał jako prawnik i działacz społeczny.
Po studiach we Wrocławiu sprawował praktykę adwokacką w Ostrowie Wlkp (1904-1919).
W latach 1918-1920 razem z Wojciechem Korfantym oraz Władysławem Seydą brał udział w budowaniu niepodległości Wielkopolski a po wygranym Powstaniu Wielkopolskim współtworzył administrację na tych trenach.
Był sędzią w Poznaniu, prezesem Sądu Admnistracyjnego (1920-1923),starostą sejmiku wojewódzkiego.
W 1925 roku współorganizował regionalne Radio Poznańskie – jako starosta krajowy wchodził w skład komitetu organizacyjnego.
Od 1939 roku pracował w Warszawie na stanowisku tłumacza języka niemieckiego.
Zginął rozstrzelany w czasie Powstania Warszawskiego.
Rodzina Begale ufundowała w 1905 roku figurę Najświętszego Serca Jezusa na rozdrażewskim rynku. Na cmentarzu wznieśli rodzinny grobowiec.

Antoni Karbowiak

Urodził się w rodzinie chłopskiej w Dąbrowie w 1856 roku. Po nauce w
Krotoszynie, Śremie i studiach w Wuerzburgu przeniósł się do Krakowa i w 1886 roku otrzymał stopień doktora filozofii na fakultecie Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1891 r. został nauczycielem w Wadowicach (tych samych, z których pochodzi papież Jan Paweł II). Po dwóch latach został profesorem wyższej szkoły przemysłowej w Krakowie.
Zasłynął jako historyk wychowania, pedagog i autor pierwszych prac z historii wychowania, takich jak:” Dzieje wychowania i szkół w Polsce średniowiecznej”, „O książkach elementarnych przepisanych na szkoły wojewódzkie czasów Komisji Edukacji Narodowej”, „Szkoła pruska w ziemiach polskich” i wielu innych. Miał opinię człowieka niezwykle pracowitego i systematycznego. Czynił wiele na rzecz rozwoju fizycznego i zdrowia uczniów.
Tak więc w ciągu swojego życia nie działał na terenie Wielkopolski.Warto jednak pamiętać, że tutaj nie miałby szansy wydawać dzieł związanych z historią Polski – szalała przecież germanizacja.Inaczej zaś na ziemiach zaboru austiackiego – tam cesarz nadał Polakom szerokom autonomię, zezwalając tym samym na rozwój nauki polskiej.
Antoni Karbowiak zmarł w 1919 roku.

Franciszek Stróżyński

Urodził się w 1881 roku w Rozdrażewie jako syn robotnika rolnego. Zdobył zawód kowala i hutnika.
Był członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej (tej samej, do której należał Józef Piłsudski). Działał w ruchach robotniczych i zawodowych- jako sekretarz ZG Związku Zawodowego Robotników Rolnych RP (1932-1936). W 1932 roku założył organ PPS na Wielkopolskę i Pomorze: „Walka Ludu”.
Zmarł w 1936 roku. Ma swoją ulicę w Poznaniu.

Płk Wiktor Pniewski

Wiktor Pniewski

Nagrobek płk Wiktora Pniewskiego

 Żył w latach 1891 – 1974. Pochodził z Kłecka.
W czasie I wojny światowej służył w armii niemieckiej jako huzar, potem lotnik.
Przygotowywał Powstanie Wielkopolskie, sformował I Eskadrę Wielkopolską.
W latach 1935-1936 dowodzł Centrum Wyszkolnia Lotniczego w Dęblinie. W okresie II wojny organizował polskie lotnictwo w Wielkiej Brytanii. Był oficerem lotnictwa do 1952 roku.
Mieszkał w Maciejewie.
Został pochowany na cmentarzu w Rozdrażewie.

Jan Czachorek SVD

Jan Czachorek

Tekst i zdjęcie ze strony: svdgg.republika.pl

 

Ur.       5.8.1937          Wolonice, diec. poznańska

  1. 28.8.1951Bruczków
  2. 8.9.1953Pieniężno

1.pr.     8.9.1955          Pieniężno

W.pr.   8.9.1962          Pieniężno

Święc.  27.1.1963        Pieniężno

 

W latach. 1963-65 odbył kurs duszpasterski w Bytomiu, po nim został przydzielony do ekipy misjonarzy ludowych. Najczęściej głosił z o. A. Chudobą (Turza, Jedłownik, Gogolin, Kalisz). W 1965 r. we wrześniu wyjechał z dużą grupą werbistów do Indonezji. Naukę języka pobierał z 19 kolegami w Matoloko. Wykładał w niższym seminarium w Hokeng 9/wyspa Flores), udzielał się duszpastersko w okolicy, głosił konferencje dla sióstr (230 sióstr). Na Boże Narodzenie 1966 r. pojechał na wyspę Lomblem, gdzie parafia liczyła 7 wiosek, a księdza nie było od 12 lat. W 1972 r. otrzymał nominację na rektora domu centralnego św. Józefa w Ende, a zarazem siedziby prowincjała i arcybiskupa. Do domu należała duża drukarnia. W miejscu pracowały urszulanki, siostry Naśladowania Chrystusa (zakon tubylczy), Służebniczki Ducha Świętego oraz Bracia szkolni. Cieszył się wielkim poważaniem i autorytetem. W latach 1975-78 rektorem dużego domu św. Konrada i dyrektorem formacji braci (w 1975 r. było tu 12 braci profesów, 10 nowicjuszów i 40 kandydatów po małej maturze). Od 1978 r. był rektorem w Hokeng i dyrektorem formacji braci. Było tu równocześnie niższe seminarium dla starszych powołań (1981:46 seminarzystów).

W Polsce: 1972, 1977, 1981/82.

zaczerpnięte: NURT svd. Nr 35. 1985 r. str 106.

Obecnie (od roku 2005) pracuje jako rekolekcjonista w Domu Misyjnym w Krynicy Morskiej.

——————————-

Czachorek urodził się 5 sierpnia 1937 roku w Wolenicach w Ziemi Krotoszyńskiej. Do Misyjnego Zgromadzenia Księży Werbistów wstąpił w 1953 roku. Święcenia kapłańskie otrzymał w Misyjnym Seminarium Duchownym w Pieniężnie 27 stycznia 1963 roku. Po dwóch latach studium pastoralnego i praktyki misjonarskiej w dziedzinie rekolekcji i misji parafialnych, wyjeżdża na misje zagraniczne do Indonezji 18 sierpnia 1965 roku. Na wyspie Flores piastuje różne funkcje na polu dydaktyczno-formacyjnym jako: rektor seminarium, animator powołań, rektor głównego domu misyjnego w Ende z siedzibą Zarządu Prowincji SVD i Archidiecezji, referent formacji braci dla wszystkich prowincji zgromadzenia misjonarzy werbistów w Indonezji. Po prawie 19 latach pracy misyjnej wraca do Polski na prośbę Zarządu Polskiej

Prowincji SVD, w celu wsparcia doświadczeniem misyjnym formacji braci zakonnych. Przez 12 lat prowadzi dom rekolekcyjny na Pomorzu, a od 1989 do 1998 pełni również tamże urząd przełożonego. Przez trzy kadencje jest ponadto radcą prowincjalnym, w tym w czasie jednej kadencji wiceprowincjalem. 28 września 1998 roku otrzymuje nominację na rektora Domu Misyjnego Św. Józefa w Górnej Grupie. 7 października, we wspomnienie liturgiczne Matki Bożej Różańcowej, rozpoczyna swą służbę wobec wspólnoty górnogrupskiej.

 

za: „75 lat Domu Misyjnego Św. Józefa w Górnej Grupie 1923 – 1998”. Album jubileuszowy. Górna Grupa 1998.

——————————-

15.08.2013 roku w naszym parafialnym kościele odbyła się Msza Święta, którą sprawował o. Jan Czachorek w rocznicę 50-lecia kapłaństwa.
Ojciec wspominał m.in. dzień 15. sierpnia 1965 roku, w którym  odprawiał  w rozdrażewskim kościele Mszę Świętą, ostatnią w Polsce, przed swoim wyjazdem do Indonezji.